تبليغاتX
من نوشت
جمعه سی و یکم شهریور 1385
میان ماه من تا ماه گردون ...

نقل و انتقال از دالاس به واشینگتن دی سی باعث شد تا ناخواسته  مدتی از محیط وبلاگستان کنار بمانم. اما چند روز پیش که همراه با همسرم توی خیابان های واشینگتن پرسه می زدیم ، جلوی کاخ سفید منظره جالبی دیدم  ، چند تن از مخالفان دولت بوش کمپینی اعتراضی  جلوی کاخ سفید راه انداخته بودند .کاخ سفیدی که ساده تر و کوچک تر از آنی است که تصور می شود .یکی لباسی شبیه زندانیان گوانتاناما پوشیده بود و در  پلاکاردی که جلوی پاش رو زمین افتاده بود ، نوشته بود : " CIA باید برای ایجاد زندان های مخفی و اعمال شکنجه  محاکمه  شود. " مردی دیگر که خود را در لباسی سراسر سیاه پوشانده بود ، پلاکاردی در دست گرفته بود که بوش و دیک چنی را به سازماندهی جنایات جنگی محکوم می کرد و عباراتی به عمده ترین زبان های دنیا در نقد سیاست های دولت بوش در خاور میانه بر روی کاغذ های رنگی نوشته شده بودند . مردم با ماسک های بوش ، رامسفلد و رایس عکس می گرفتند .

دو  پلیس  فقط با لبخند  نظاره گر رفتار معترضین بودند و.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  یک لحظه فکر کردم اگر چنین اتفاقی در جلوی بیت رهبری در ایران  رخ دهد ، چه می شود ؟ معترضان که سهل است ، دودمانشان را هم بر باد می دهند .واقعا این حد تحمل در یک نظام سیاسی حیرت برانگیز است که می پذیرد در مقابل نماد اقتدارش تمامی دولتمردانش  به سخره گرفته شوند  و انتقادات آزادانه انجام شود ! نه بگیر و ببندی ، نه چوب و چماقی و نه سین جیمی   در کار است و نه باید  قاضی مرتضوی و زندان اوین رو ببینی و نه مزدور اجنبی خوانده شوی !

در همان حال خبر تلخ ممانعت از ثبت نام آموزشی ده ها نفر از دانشجویان ایرانی در کنکور فوق لیسانس و سال تحصیلی جدید در ذهنم تداعی می شود ، که گناهشان آن است که دیدگاهی متفاوت از آنی دارند که حاکمیت می پسندد . چون نمی خواهند دنباله رو نماینده رهبری در دانشگاه باشند ، چون می خواهند از حقوق خود استفاده کنند ، چون می خواهند به سنت نقادی دانشگاه و رسالت  حقیقت طلبی آن وفادار باشند ، چون می خواهند دنیای دلخواه خود را داشته باشند باید از بدیهی ترین حق خود محروم شوند و ورود شان به دانشگاه از کریدور جلب نظر نهاد های امنیتی بگذرد .

حتی اگر این رویداد  را ساختگی هم بدانیم  باز چیزی از عظمت آن کم نمی کند .در طول تاریخ چنین تحمل و شکیبایی از سوی حکومت ها کم نظیر بوده است .از این رو است که نظام سیاسی آمریکا با همه ایراداتش به طور نسبی آزاد ترین حکومت دنیا است .آنچه در این زادگاه جمهوری خواهی مهم است سیستم دموکراتیک است و حقی که مردم در استفاده از آزادی و نقادی حکومت دارند . دولتمردان ، دولت ها و یا پاره ای از سیاست ها می تواند غیر دموکراتیک باشد اما ابزار اصلاح و اعتراض آن در ساختار حکومت وجود دارد و مردم می توانند به شیوه ای دموکراتیک جریان امور را عوض کنند .امروز بزرگترین اپوزیسیون تصور غالب و تاریخی از آمریکا در جهان سوم در هیئت امپریالیسم در خود جامعه آمریکا است .جدی ترین مخالفت  با لایحه دولت بوش  "برای محاکمه زندانیان گوانتاناما خارج از موازین کنوانسیون ژنو " از خود اردوگاه جمهوری خواهان آمریکا برخاست .

همین مبارزه و تکاپویی که در جامعه آمریکا وجود دارد می تواند نقطه اتکا تعالی  نظام سیاسی آمریکا در رسیدن به سطوح کامل دموکراسی سیاسی و اجتماعی و و تکامل مدل حکمرانی در جهان باشد . 

نوشته شده توسط علی افشاری در 1:37 | | لینک به این مطلب